|
ISBN: 83-85796-57-6
Czy mogą być większe tematy niż miłość i śmierć?
Otóż to one stanowią oryginalność prozy Bogdana Czubasiewicza. Ale zaraz. Czy nie występują one raz po raz w literaturze, czy nie przewijają się, mniej lub więcej, w niejednej powieści? Owszem, ale rzadko tam działają w swoim ostatecznym natężeniu: miłość bezwzględna, szalona, pochłaniająca do tego stopnia, że stanowi definitywną część życia. Oraz śmierć w całej swojej nieuchronnej nagości nie koniecznie zakończenie życia, lecz stopniowe okrutne, wyniszczające jego spalanie: śmierć jako tragedia. Takie właśnie namiętne uczucie trawi Stefana Czapniewskiego, bohatera “dwudziestu ośmiu róż”, i takiej właśnie doznaje on kompletnej ruiny swojego człowieczeństwa, zagrożonego rozkładem nie do uniknięcia. Pasja do Eli staje się główną treścią jego istnienia, zaś nieuleczalna choroba nerek pożerająca organizm staje się jego fatum.
Ale podobny temat miłości i śmierci o szczytowym napięciu wciąż nie jest nowością i to od wieków: ile to przykładów, i to przygniatająco potężnych można by przytoczyć, od Tristana i Izoldy poprzez Romea i Julię do nieszczęsnej pani Bovery. Nie bez powodu przytaczam te monumentalne pozycje, ogłuszające swymi wymiarami: bo nasza powieść jest jeszcze czymś innym. Umieszcza ona ten dramat losowy w najbardziej doraźnej, namacalnej, najzwyczajniejszej codzienności: w naszej potoczności. Na tym własnie polega charakter “28 róż”: na odsłonięciu w tym co nasze i bieżące. Oraz na szczególnym, można by powiedzieć: przyziemnym autentyzmie. Oto Szczecin, taki jakim jest dzisiaj, ze swoimi lokalami, za swoją komunikacją taką a nie inną, ze wszystkimi własnymi praktycznymi kłopotami. Zamawianie i popijanie kawy, zaś od czasu do czasu trunków bardziej rozmaitych, wraz z funkcjonowaniem kelnerów, stanowi regularny refren zachowania się niemal każdej stronicy. Skład posiłków, uwzględniający żywność, jaką można otrzymać, poznajemy detalicznie. Dowiadujemy się czym jeździ… co sprawia, że mentalnie jesteśmy u siebie …
W sumie jest to opis wielkiej miłości poprzez najbardziej dostępny i znany nam zakres naszego życia. Podobnie wygląda fatum które zderza się z owym ogromem emocjonalnym: choroba którą poznajemy etap po etapie, w jej stopniowym rozwoju, w całym klinicznym przebiegu, z systemem leczenia jaki się u nas uprawia.
Obserwujemy rozwój jednego i drugiego: miłości i śmierci… Treść powieści, to jest ów krańcowy kontrast dwóch wielkich skrajności życia w ich najpotężniejszym diapazonie, ale równocześnie, w realistycznej dotykalnej dla nas codzienności.
I mimo dramatu, jaki autor nam przedstawia, czy może: właśnie z tego powodu, ta powieść przynosi aprobatę naszej codzienności i afirmację naszego życia.
Posłowie
Zygmunt Kałużyński
|
